Liturgia Słowa:
Am 6,1a.4-7, Ps
146,6c-7.8-9a.9bc-10; 1 Tm 6,11-16
Łk 16,19-31
Jezus powiedział do faryzeuszów: ”Żył
pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień
świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem
Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy
przychodziły i lizały jego wrzody. Umarł żebrak i aniołowie zanieśli go na łono
Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany.
Gdy w Otchłani, pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i
Łazarza na jego łonie. I zawołał: »Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i
poślij Łazarza; niech koniec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język,
bo strasznie cierpię w tym płomieniu«. Lecz Abraham odrzekł: »Wspomnij, synu,
że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu
doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A prócz tego między nami a wami zionie
ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani
stamtąd do nas się przedostać«. Tamten rzekł: »Proszę cię więc, ojcze, poślij
go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i
oni nie przyszli na to miejsce męki«. Lecz Abraham odparł: »Mają Mojżesza i
Proroków, niechże ich słuchają«. Tamten odrzekł: »Nie, ojcze Abrahamie, lecz
gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą«. Odpowiedział mu: »Jeśli
Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie
uwierzą«”.
Komentarz
Przypowieść
Jezusa stawia przed naszymi oczami obraz tego świata, gdzie niewielka grupa
ludzi pławi się w bogactwach, a wielka rzesza cierpi biedę i obojętność.
Odwrócenie sytuacji w życiu przyszłym to prorocka obietnica obudzenia sumień
bogatych, a zarazem zapewnienie wszystkich, że Bóg nie jest obojętny na tę
sytuację i Jego sprawiedliwość zwycięży. Nie wolno jednak zapomnieć, że w Bożym
planie zbawienia człowieka nic nie dzieje się nagle. Pan przez proroków
zapowiadał przyjście Mesjasza, przez Kościół wzywa nas do nawrócenia. Jego
zbawienie jest dla każdego i nikt nie jest przez Niego zapomniany. Jak Bóg
pamięta o nas, tak my mamy pamiętać o innych. Być dla nich znakiem zbawiającego
Boga i dostrzegać w nich Jego obecność. Bóg błogosławi tym, którzy przychodzą z
pomocą ubogim, a odrzuca tych, którzy się od nich odwracają. Jezus stał się
ubogi, aby nas uczynić uczestnikami Bożego bogactwa na wieki. Prośmy o mądrość
naśladowania Go.