Liturgia Słowa:
Jr
17,5-8; Ps 1,1-2.3 4 i 6; 1 Kor
15,12.16-20
Łk 6,17.20-26
Jezus zeszedł z dwunastoma Apostołami na dół i zatrzymał się
na równinie. Był tam duży poczet Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej
Judei i z Jerozolimy oraz z wybrzeża Tyru i Sydonu.
A On podniósł oczy na swoich uczniów i mówił:
„Błogosławieni jesteście wy, ubodzy, albowiem do
was należy królestwo Boże.
Błogosławieni wy, którzy teraz głodujecie,
albowiem będziecie nasyceni.
Błogosławieni wy, którzy teraz płaczecie, albowiem
śmiać się będziecie.
Błogosławieni będziecie, gdy ludzie was
znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna
Człowieczego podadzą w pogardę wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie
w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie
ich czynili prorokom.
Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście
już pociechę waszą.
Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem
głód cierpieć będziecie.
Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem
smucić się i płakać będziecie.
Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą.
Tak samo bowiem ojcowie ich czynili fałszywym prorokom”.
Komentarz
Tyle razy „szczęśliwi” i tyle samo „biada”. Czy w ten sposób
Jezus dzieli ludzkość na dwie przeciwstawne połowy? Absolutnie nie, bo ten
podział dotyczy każdego z nas, on istnieje w naszym sercu. W każdym z nas jest
nowy człowiek, który chce kochać Boga, czyli widzieć w Nim największe bogactwo,
odczuwać głód Jego obecności, płakać nad obrazą Bożej miłości, być Mu wierny
mimo odrzucenia przez ludzi. Ale też w każdym z nas bywa stary człowiek,
negujący Boga, zbuntowany przeciw Niemu. Który z nich, nowy czy stary, we mnie
dominuje? W odpowiedzi na to pytanie przejawia się troska o życie w łasce
uświęcającej, w głębokiej, życiodajnej przyjaźni z Jezusem, w mocy Jego Ducha.
Zatem w chwilach dominacji starego człowieka muszę jak najszybciej szukać
Jezusa odnawiającego mnie w sakramencie pokuty. Prawdziwe szczęście, moc i
radość daje przyjaźń z Jezusem.
,,Ewangelia 2018”