Liturgia Słowa:
Dz 8,5–8.14–17, Ps 66,1–3a.4–5.6–7.16 i 20, 1 P 3,15–18
Jezus powiedział do swoich
uczniów:
„Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę
prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze, Ducha
Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale
wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie.
Nie zostawię was sierotami. Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie
już Mnie oglądał. Ale wy Mnie widzicie, ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie. W
owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was.
Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje,
ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu
siebie”.
Komentarz
W wierności
Jezusowi i Jego przykazaniom nie musimy liczyć jedynie na własne siły, które
tak szybko nas zawodzą. Jezus wraz z Ojcem udzielają nam Ducha Wspomożyciela,
aby zawsze był przy nas obecny i wspierał nas w dążeniu do świętości, która
jest powołaniem każdego ochrzczonego. Duch Wspomożyciel jest w nas od dnia
chrztu świętego, wewnętrznie poucza nas i prowadzi do Boga. On także przebywa
wśród nas, pomiędzy nami, szczególnie doświadczamy tego od chwili bierzmowania.
Mocą tego sakramentu Duch Święty czyni nas świadkami otrzymywanej łaski i
miłości.