Gdy dopełniały się dni wzięcia Jezusa z tego świata, postanowił udać się do Jeruzalem i wysłał przed sobą posłańców. Ci wybrali się w drogę i przyszli do pewnego miasteczka samarytańskiego, by Mu przygotować pobyt. Nie przyjęto Go jednak, ponieważ zmierzał do Jeruzalem.

     Widząc to, uczniowie Jakub i Jan rzekli: «Panie, czy chcesz, byśmy powiedzieli: Niech ogień spadnie z nieba i pochłonie ich?».

     Lecz On, odwróciwszy się, zgromił ich. I udali się do innego miasteczka.

     A gdy szli drogą, ktoś powiedział do Niego: «Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz».

     Jezus mu odpowiedział: «Lisy mają nory i ptaki podniebne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć».

     Do innego rzekł: «Pójdź za Mną». Ten zaś odpowiedział: «Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca». Odparł mu: «Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś królestwo Boże».

     Jeszcze inny rzekł: «Panie, chcę pójść za Tobą, ale pozwól mi najpierw pożegnać się z moimi w domu». Jezus mu odpowiedział: «Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego».

 

Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego! – Jezus jest bardzo kategoryczny. Wymaga najpierw radykalnej decyzji, a następnie konsekwencji w jej realizacji. Nikt i nic nie może stanąć na przeszkodzie w podążaniu obraną drogą. Należy też być gotowym na przeciwności: osamotnienie, odrzucenie przez najbliższych, niezrozumienie przez otoczenie, porzucenie wygód i rezygnację z dotychczasowego sposobu życia. Dokładnie tak, jak zapisał starotestamentowy mędrzec: Synu, jeśli masz zamiar służyć Panu, przygotuj swą duszę na doświadczenia! (Syr 2, 1). Dopiero mając tego świadomość, można z pełną odpowiedzialnością wypowiedzieć słowa deklaracji: Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz!