26.05.2019 r. VI Niedziela Wielkanocna
Liturgia Słowa:
Dz 15, 1-2. 22-29; Ps 67; Ap 21, 10-14. 22-23
J 14, 23-29
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją
naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego
uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą
słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A
Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego
nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.
Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak
jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka.
Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście
Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest
ode Mnie.
A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi,
abyście uwierzyli, gdy się to stanie».
Komentarz
Dzisiejszy fragment Ewangelii to słowa Pana Jezusa skierowane
do uczniów w mowach pożegnalnych. Zawierają one jasne wezwanie do zachowywania
Jego nauki, stanowiące znak i sprawdzian miłości do Niego. Nauka Jezusa to
nauka Boga i dlatego zasługuje na uznanie, autorytet i bezwarunkowe przyjęcie.
Cześć oddawana Jezusowi to cześć oddawana Ojcu. Obecność Jezusa jako człowieka
będzie zastąpiona obecnością Ducha Świętego. Dzięki obecności Ducha Parakleta
uczniowie będą doświadczali żywej obecności Jezusa. Jego nauka stanie się
światłem ukazującym drogę postępowania i działania uczniów. Połączenie
zachowania nauki Jezusa z miłością do Niego pokazuje wyraźnie, że bycie jego
uczniem to nie skrupulatne przestrzeganie litery prawa, ale zakorzenienie w głębokiej
miłości i wspólnocie z Jezusem.
