Liturgia Słowa:
1 Krl 17,10-16; Ps
146,6c-7.8-9a.9bc-10; Hbr 9,24-28
Mk 12,38-44
Jezus nauczając mówił do zgromadzonych:
„Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem
chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze
krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla
pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok”.
Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał
się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało
wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden
grosz.
Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich:
„Zaprawdę powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy
kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze
swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie”.
Komentarz
Uboga kobieta wrzuciła do skarbony wszystko, co miała.
Podziwiamy jej postawę, zwłaszcza że sam Jezus dał ją uczniom za przykład. Z
drugiej strony możemy się zastanawiać, czy postąpiła roztropnie. Skarbiec
świątynny niewiele się wzbogacił jej drobną ofiarą, a ona pozostała bez środków
do życia. W takim myśleniu ukryta jest pewna forma kalkulacji, obca
ewangelicznej postawie miłości, która „nie szuka siebie” (1 Kor 13, 5). Do
ubogiej wdowy podobne są osoby, które opiekują się kimś chorym lub niedołężnym,
ofiarując swój czas, siły i pieniądze. Czują, że w taki sposób wypełniają
obowiązek miłości cierpliwej i szlachetnej (por. 1 Kor 13, 4). Wdowim groszem
jest przebaczenie i danie komuś kolejnej szansy, bo miłość „nie liczy doznanych
krzywd” (1 Kor 13, 5), albo uczciwość, kiedy znajomi proponują zarobek na lewo.
W końcu miłość „nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz raduje się prawdą” (1
Kor 13, 6).
,,Ewangelia 2018”