28.02.2021 r. II Niedziela Wielkiego Postu
Liturgia Słowa:
Rdz 22, 1-2. 9-13. 15-18,
Ps 116B, 10 i 15. 16-17. 18-19, Rz 8, 31b-34
Mk 9, 2-10
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i
zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam się przemienił wobec nich.
Jego odzienie stało się lśniąco białe, tak jak żaden na ziemi folusznik
wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z
Jezusem.
Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Rabbi, dobrze, że
tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i
jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co powiedzieć, tak byli przestraszeni.
I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku
odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!». I zaraz potem,
gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu
nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z
martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy
„powstać z martwych”.
Komentarz
Na górze Tabor podczas
przemienienia światło pokazuje uczniom, kim naprawdę jest Jezus. To ma być
umocnienie dla uczniów przed „zgorszeniem krzyża”. Wszystko to, co ujrzeli, nie
może być jednak przedmiotem jakichś spekulacji czy plotek. Dopiero śmierć i
zmartwychwstanie Jezusa będą właściwym wyjaśnieniem tych wydarzeń. „Pracuj,
trudź się, znoś także cierpienia i udręki, abyś przez czystość i piękno dobrych
dzieł mógł osiągnąć w miłości to, co oznaczają jaśniejące szaty Pana” – mówił
św. Augustyn. Tak naprawdę nasza duchowa obecność na górze Tabor jest
przygotowaniem do trudu życia apostolskiego, do trudu dawania świadectwa.
