13.12.2020 r. III Niedziela Adwentu
Liturgia Słowa:
Iz 61, l-2a. 10-11, Łk
1, 46-54, 1 Tes 5, 16-24
J 1, 6-8.
19-28
Pojawił
się człowiek posłany przez Boga – Jan mu było na imię. Przyszedł on na
świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie
był on światłością, lecz został posłany, aby zaświadczyć o światłości. Takie
jest świadectwo Jana. Gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapłanów i
lewitów z zapytaniem: «Kto ty jesteś?», on wyznał, a nie zaprzeczył,
oświadczając: «Ja nie jestem Mesjaszem».
Zapytali go: «Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?».
Odrzekł: «Nie jestem». «Czy ty jesteś prorokiem?». Odparł: «Nie». Powiedzieli
mu więc: «Kim jesteś, abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy nas wysłali? Co
mówisz sam o sobie?». Powiedział: «Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie
drogę Pańską, jak rzekł prorok Izajasz». A wysłannicy byli spośród faryzeuszów.
I zaczęli go pytać, mówiąc do niego: «Czemu zatem chrzcisz, skoro nie jesteś
ani Mesjaszem, ani Eliaszem, ani prorokiem?».
Jan im tak odpowiedział: «Ja chrzczę wodą.
Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja
nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała».
Działo się to w Betanii, po drugiej stronie
Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu.
Komentarz:
Kim
jestem, a kim nie?
Niedziela Gaudete – Niedziela Radości. Liturgia
zaprasza nas do radości, bo przychodzący Pan jest coraz bliżej. Jan Chrzciciel
pokazuje nam, co jest źródłem tej głębokiej radości, której świat dać nie może.
To świadomość własnej tożsamości i misji. Jan wie, kim jest w oczach Boga i
jaką misją On go obdarzył. Mówiąc o samym sobie do faryzeuszy, najpierw
trzykrotnie zapewnia, kim na pewno nie jest. Dopiero potem stwierdza, kim jest.
Im bardziej będziemy świadomi, kim jesteśmy, a kim nie, tym więcej radości
